*หมายเหตุ : ซี้ซั้วเขียนจากความคิดเหมือนเดิม ไม่ได้เรียบเรียง ... มันเป็นสไตล์ครับ
หากชีวิตเปรียบดั่งท้องทะเล
ความกลัวก็ไม่ต่างอะไรกับธารน้ำ
หนาวเย็น อันตรายในสายตาของเด็ก...
"ความมืดกับผี" ดูจะเป็นความกลัวพื้นฐานคู่กับชีวิตของเด็กแทบทุกคน
เพราะไม่รู้ว่าสิ่งใดอยู่ในความมืด จินตนาการจึงสร้างผีขึ้นมาอาศัยอยู่ในนั้น
หากตัดเรื่องเหนือธรรมชาติออกไป ความกลัวในสองสิ่งนี้คงเป็นผลพวงจากหนังผีที่เคยดู
ทั้งเฟรดดี้ ครูเกอร์, เจสัน วอร์ฮิส หรือตัวละครผีปีศาจในเรื่องอื่นๆ
ภาพของตุ๊กตาเด็กผู้หญิงในชุดสีแดง คงซ้อนทับกับตุ๊กตาชักกี้กระมัง...
ครั้นเติบใหญ่ขึ้น
สายน้ำยังคงไหลเชี่ยว
แต่ไม่น่ากลัวเหมือนก่อน...
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ พอรู้สึกตัวอีกที
"ผี" ก็กลายมาเป็นความบันเทิงในแผ่นฟิล์ม และความตื่นเต้นในความฝัน
ในขณะที่ "ความมืด" กลายมาเป็นที่พักผ่อนยามร่างกายและจิตใจเหนื่อยล้า
ครั้นพบว่าจินตนาการมีรอยร้าว ความกลัวทั้งสองสิ่งจึงเริ่มจืดจางไปพร้อมกับกาลเวลาที่มากขึ้น
เปิดโอกาสให้ความกลัวใหม่เข้ามาแทนที...
เดินลัดเลาะเสาะหาต้นน้ำ
พบเพียงแอ่งน้ำเล็กๆ
ลึกล้ำ งดงาม อบอุ่นกว่าสิ่งใด...
เมื่อเราโตขึ้น ชีวิตเราเข้าหาโลกทางนามธรรมอันหลากหลาย
ความกลัวก่อตัวขึ้นเป็นทวีคูณตามมา
"กลัวสอบตก", "กลัวตกงาน", "กลัวสังคมไม่ยอมรับ", "กลัวอกหัก" ฯลฯ
แน่นอน ว่าความกลัวทุกอย่างก่อตัวขึ้นโดยตรงจากประสบการณ์
ทั้งประสบการณ์ตรง หรือประสบการณ์ของคนรู้จัก
และถ้าเป็นประสบการณ์ที่ดี ยิ่งกลัว หากพบว่ามันไม่เหมือนเดิม...
ผิวน้ำทะเลระเหยกลายเป็นไอ
ควบแน่นเป็นละอองน้ำในอากาศ ก่อตัวเป็นก้อนเมฆ
และตกลงมาเป็นสายฝนไหลลงสู่แอ่งน้ำ ลำธาร
...วงจรนี้ เกิดขึ้นชั่วนิรันดร์
ตอนนี้สำหรับใครหลายๆคน
"ความมืด" "ผี" กลายมาเป็นความกลัวเล็กน้อยบางกาลเทศะ
แต่ความกลัว "อดีตที่ดักรออยู่ ณ อนาคต" มีอยู่ตลอดเวลา
และนั่น...น่ากลัวจับขั้วหัวใจ
ปล. ตอนแรกจะเขียนเล่นขำๆ ไม่รู้จบแบบนี้ได้ยังไง OTL
edit @ 27 Apr 2011 20:10:40 by iSh4ne
